Bankzitters: Achter de Schermen over Optredens, AFAS en de Ziggo Dome

Bankzitters blikken in deze aflevering Achter de Schermen terug op hun AFAS-show, met een nadruk op het gevoel en de impact van twee uitverkochte avonden. De groep vertelt dat ze samen voor in totaal 12.000 mensen hun eigen show hebben opgevoerd. Meteen na de show komen emoties los, onder meer omdat ze elkaar toestaan om te voelen wat zo groot en intens heeft geleken. De terugblik verschuift daarna naar wat er direct na de voorstelling gebeurt, met het luisteren naar een Ziggo-aankondiging en de fysieke spanning van “op je plek zijn” na zo veel uren. In het begin van de aflevering leggen ze uit hoe het traject naar zo’n groot optreden aanvoelt, van maanden voorbereiding tot het moment zelf. Daarbij benoemen ze ook hun eigen verwachtingspatroon, want de show zat vol momenten die ze achteraf als “mooi gedaan” bestempelen. Ze bespreken dat hun emoties na afloop gedeeld worden en dat ze elkaar corrigeren of aanvullen op details als “tijdens of na de show”. Daarna komt de aflevering op gang met een duidelijke podcastformat-inleiding: de luisteraar wordt meegenomen in hoe de grootste YouTube- en podcastkanalen het regelen, en hoe exclusieve afleveringen via Podimo lopen vanaf een bepaald moment. Vervolgens focust het gesprek op hun opvatting van optreden, van een kroegoptreden in 2022 tot doorgroeien naar een Ziggo Dome-ambitie die in 2025 werkelijkheid wordt. Ze kaderen zichzelf als “geboren artiesten” en schetsen hoe ze de zaal niet alleen entertainment willen geven, maar ook de energie van een volledige showervaring. In dezelfde flow gebruiken ze koffie als herkenbare overgang, waarna ze doorpraten over hoe vreemd en bijzonder het is dat hun route van kleine podia naar grote locaties zo snel is gegaan. Dit onderdeel verbindt ook hun ontwikkeling als publiekstrekker met hun eerdere producties en hoe snel het groeiende momentum ontstond. Een belangrijk blok is de afterparty direct na AFAS, inclusief praktische chaos rond tijd en ruimte. Ze zeggen dat ze om 3 uur de zaal moesten verlaten omdat de afterparty voorbij was, maar dat dat uiteindelijk niet vlekkeloos ging. Ze beschrijven hoe ze iedereen nog konden uitgeleiden met knuffels en praatjes, en hoe laat ze nog door moesten naar de kleedkamer. Het verhaal gaat verder met een concreet probleem: één van de leden is zijn hoodie kwijtgeraakt, naar eigen schatting ongeveer 120 euro waard, terwijl de persoon nog dronken was en zich dingen niet meer helder kon herinneren. Dit leidt naar humor over wie wat “gratis” denkt bij openbaar uitgaan, maar dat de rekening uiteindelijk bij hen terugkomt. Daarna wordt het afterparty-verhaal financieel en komisch uitgediept, met berekeningen voor bedragen die besteed zouden zijn aan drank en eten. Ze maken een inschatting van uitgaven door te rekenen met populaire bestellingen zoals wodka red bull, shots en bitter garnituur, en ze noemen dat sommige items al vooraf besteld waren. De discussie draait om ranges en aannames, met bedragen die richting de 10.000 tot 15.000 euro worden geschat, maar ook met twijfel en grappen over “hoe hoog kan het maximaal zijn”. Ze koppelen deze uitgaven aan het feit dat de afterparty voor hen een luxe moment voelde, mede omdat ze een merchandise-meevaller hadden na eerdere kritiek op merchandise. Dat opent meteen een nieuw onderwerp: dealertje Milo shirts als businessmodel, inclusief hoe pre-order en hype samenkomen. Ze leggen uit hoe merchandise zich ontwikkelde van eerdere momenten tot de specifieke “Dealer Milo” shirts, en waarom die inschatting dit keer anders werd aangepakt. Het gesprek gaat over recordaantallen, met voorbeelden van bestsellers en aantallen die ze noemen als onder de duizend bij eerdere shirts, en daarna grote sprongen richting duizenden. Ze bespreken dat ze vooraf besloten om via pre-order te werken, waardoor uiteindelijk naar eigen zeggen 9.000 mensen in Nederland een dealertje Milo shirt zouden kunnen dragen. Het merchandisingverhaal verschuift door naar de afterparty zelf, met de vraag wat voor gastoptreden ze nodig hadden om iedereen binnen te houden en energie op te bouwen. Ze vertellen dat ze lang zochten en dat hun keuze uiteindelijk viel op Wesley Bronckhorst, met een opbouw van onbekende start tot het losgaan op herkenbare nummers. Bij Wesley Bronckhorst beschrijven ze het optreden als een bewuste avondpuzzel: hij begint met A.M.A.W., daarna volgt een blok waarin de zaal steeds meer richting “bankzitters-energie” gaat. Ze benoemen dat het deel dat niemand kende vooral bedoeld was om tijd en drankstroom te managen, zodat mensen konden blijven genieten en wachten tot het moment van de echte hits. Vervolgens komt het “Allstars”-achtig blok waarin zij eigen nummers doen en andere artiesten meedoen, met concrete voorbeelden van nummers en gastoptredens. Ze benadrukken dat deze opzet de avond intiem en intens maakt, waardoor berichten achteraf vol lof waren en ze het gevoel hadden dat mensen geen verwachtingen hadden die ze alleen maar lieten vallen, maar juist verrast werden. Daarna verbindt het gesprek die ervaring weer met hun grotere reis: hoe van eerste podcast-ideeën naar eerste shows is gegroeid. Het tweede grote terugblikblok gaat over hun ontwikkeling vanaf het begin van Bankzitters, inclusief hoe ze in 2020/2021 startten met podcast opnames en hoe ze in eerste shows onzekerheid en “ontwikkeling” meemaakten. Ze herinneren zich hun allereerste optreden in Raamsdonksveer, met verwijzingen naar de kleine setting en het overweldigende geluidsniveau, waardoor publiek dichterbij stond dan ze ooit gewend waren. In dat stuk benoemen ze ook praktische details over setlist en interactie, zoals beperkte nummers, het idee dat mensen mee zouden zingen, en hoe ze in een kleine ruimte toch spanning voelden. Het gesprek gaat daarna door naar hun groei naar Tivoli en vervolgens de sprong naar AFAS, waarin volgens hen de voorbereiding, crew, visuals en technische regie veel groter en uitgebreider zijn. Tot slot leggen ze uit hoe een AFAS-show anders voelt door cijfers op de vloer, live feed camera’s, lichtplannen, timing per nummer, en de grote hoeveelheid mensen die alles mogelijk maakt, zodat de artiesten het niet hoeven te “zien” of te begrijpen als werk. Ten slotte schuift de aflevering naar de aankondiging van Ziggo Dome en het verschil tussen all ages en 16 plus shows. Ze vertellen dat er in januari 2025 een Ziggo Dome-future komt, met een 16 plus avond als bewuste keuze. Ze onderbouwen die keuze met verwachtingen over leeftijd, energie en het soort publiek dat je krijgt, inclusief telefoonmomenten en hoe contact met het publiek anders voelt. Ze delen ook dat de 16 plus show snel is uitverkocht, en ze gaan in op praktische ticketdata en publiekskenmerken op basis van ticketinzicht. Als extra haakje koppelen ze het aan toekomstige content, zoals minigames in de Ziggo Dome context, en sluiten ze weer af met een humoristische punch rond achteraf gefilmde “DS” en het idee dat mensen die beelden pas later zullen zien.

- **Overwegend kritisch over de “paywall”/betaalmuur**: veel kijkers vinden het niet waard om te betalen voor de podcast/video of wijzen erop dat de tussenvorm (Podimo/maandabonnement) niet past bij hun doelgroep. Meerdere reacties vragen impliciet of expliciet om **gratis/proef** of wijzen op “niemand wil” zo’n betaalmuur. - **Sterke irritatie over de jingles/tussenstukjes**: een groot terugkerend thema is dat de **tussen-jingles/bumpertjes** “cringe”, “vervelend”, “te lang” en soms zelfs “kinderachtig” aanvoelen. Sommige mensen vinden daardoor de podcast minder “chill” of minder natuurlijk als een normale vrijmibo. - **Tegelijk ook waardering voor het concept en inhoud**: ondanks de kritiek klinkt er regelmatig lof voor de **conceptopzet** (“leuk concept”, “interessante verhalen”, “toffe video mannen”), en voor het feit dat er een **grote productie** achter zit (beveiliging/catering etc.). - **Reacties op show- en locatie-excuses/verwachtingen**: kijkers zijn vaak enthousiast over **AFAS en Ziggo Dome** (can’t wait, kaartjes gekocht, “veel zin in”), maar er ontstaat ook discussie door **leeftijd/16+** en ticketkeuzes (all-ages versus 16+), met kleine frustraties dat sommige mensen “gejaaid/ genaaid” zouden worden door planning. - **Humor en community-bruggetjes**: er zijn veel luchtige grapjes en community-taal (bijv. kritiek als “kids”, vergelijkingen met kinderprogramma’s, opmerkingen over “dealer(tje) Milo”/merch, en fan-uitingen rond inside jokes). Ook wordt er gespot op de “factureren”-meme en de zichtbaarheid van Milo. - **Gemengde meningen over hosts/rollen**: sommige commenters vinden bepaalde personen/hosts beter (o.a. voorkeur voor Milo of juist Rob als betere host in een podcast), terwijl anderen het tegenspreken in replies. - **Betaalbereidheid vs. support**: er staan enkele reacties die wel (liefdevol) support tonen of zelfs zeggen te willen betalen, maar de dominante toon is dat **support/kwaliteit niet opweegt tegen de maandelijkse kosten**, mede door de formatkeuzes (jingles/paywall).

Topics · entertainment · vlog · podcast · live muziek · podiumproductie · merchandise · podimo · evenementen