BANKZITTERS REAGEREN OP DE BESTE MOMENTEN VAN 2025

Vandaag trappen de Bankzitters af met de allerlaatste upload van het jaar. Traditioneel kondigen ze aan dat er teruggekeken wordt naar de beste, leukste en gekste momenten van 2025. Ze benadrukken dat het publiek in de Leidse Schouwburg erbij is, en dat er tijdens de avond extra ongemakkelijke tussenshots en mystery guests verwacht worden. De focus ligt meteen op de vaste kern van vier vrienden en hun terugblik op 2025. Het tempo wordt snel opgevoerd met directe publieksreacties en snelle overgangen naar de eerste highlight. Al vroeg leggen ze uit waarom 2025 voor hen het jaar van comebacks was. De eerste gast wordt gekoppeld aan een opvallende transformatie, met verwijzingen naar een “twijfelachtig dakkie” aan het begin van het jaar. Ze vergelijken dat met een latere, veel betere situatie, en het publiek wordt uitdrukkelijk gevraagd om iemand te laten horen. De grap bouwt richting een duidelijke winnaar: Koen van Eest als persoon met de beste haarlijn van de zaal. Deze intro werkt als opstap naar de rest van de categorie-uitreikingen. Daarna schakelen ze over naar een tweede comeback die in de context van viraliteit wordt geplaatst. Ze benoemen een moment op 25 mei en koppelen dat aan de “best gelijkte bankje des post” en de extreem hoge likes. Vervolgens leggen ze uit hoe men dacht dat het nooit meer beter zou kunnen worden, waarna juist de comeback van het jaar volgt. De sfeer blijft feestelijk en sportief, met steeds weer applaus en roepen van publiek. Het onderdeel krijgt het karakter van een mini-voorstelling binnen de awards. Nog in dezelfde vroege reeks worden de comebacks doorgetrokken naar meer dan alleen uiterlijk of populariteit. Ze noemen een verloofde Roelly en verbinden dat met een duidelijke likes-toename rond “één dag later”. Daarna volgt ook een snelle verwijzing naar een kampioenschap en het moment dat Robby uiteindelijk kampioen wordt. Dit is ook een voorbeeld van hun format, waarin verschillende soorten succes samenkomen als “momenten van het jaar”. De avond voelt als een mix van show, comedy en crowd-energie. Wanneer ze het programma richting de eerste officiële categorie sturen, maken ze duidelijk dat ze in negen categorieën awards gaan uitreiken. Op een kaartje staan de categorieën en per categorie hoort weer een award. Ze vermelden dat er dit jaar een recordaantal stemmen is uitgebracht. Vervolgens vragen ze het publiek om klaar te zitten voor categorie 1. Daarmee verschuift het van pure intro naar het daadwerkelijke stem- en awardgedeelte. Bij categorie 1, “Beste grap van 2025”, wordt direct de spelvorm uitgelegd. Ze bespreken het onderscheid tussen honorable mentions en de echte genomineerden die in de top 5 blijven. Het publiek krijgt uitleg over het idee dat honorable mentions afvallen zijn, en dat alleen de meest kansrijke grappen doorgaan naar de genomineerde set. In deze fase wordt de comedic spanning opgebouwd door zelfreflectie, zenuwachtige zinswendingen en korte stoorachtige momenten. De sfeer blijft licht chaotisch terwijl de zaal “echt” op gang wordt getrokken. De top 5 grappen worden daarna op een snelle, sketch-achtige manier behandeld met veel lachgelaatsmomenten. Er wordt gegrapt over wc-gerelateerde humor, over “dingen van vorig jaar” en over reacties op situaties rond roken in een relatie. Daarnaast komt er een soort meta-humor terug, waarbij ze aangeven dat het “beginnen” nu echt gaat gebeuren. De montage lijkt als het ware bewust rommelig voor effect. Dat leidt tot een duidelijke conclusie: dit is humor die draait om timing, overdrijving en onverwachte wendingen. In deze reeks komt ook een soort drone-achtige situatie terug, waarbij een object in de ruimte een onverwachte twist veroorzaakt. De aanwezigen reageren met “oh mijn god” en waarschuwingsachtige opmerkingen, terwijl ze het als grap kaderen. Er volgen snelle opmerkingen over ontbrekende aanwezigheid, score-aanduiding en dakkapjes, met voortdurende publieksinteractie. In plaats van één doorlopend verhaal blijft het een aaneenschakeling van korte grappen die als compilatie aanvoelen. Daarmee blijft categorie 1 een warm-up die de rest van de awards voorbereidt. De overgang naar andere grap- en spelonderdelen verloopt via herhaalde gesprekken over haar, horloges en dagelijkse observaties. Er is ook humor rond voedings- en “meest popular item” gesprekken, waarin boodschappenlijstjes en beschrijvingen van smaken terugkomen. De groep blijft in een ritme van snelle beledigingen, zelfspot en overdreven analyses. Dit werkt als brug naar de volgende delen waarin ze structureel per categorie een awardmoment inbouwen. Het resultaat is dat het publiek constant “in” de video blijft. Naast grappen over uiterlijk en typische discussies komen er ook langere comedic gesprekken over woordgrappen en fysieke humor. Ze benadrukken dat ze verschillende soorten komedie willen laten terugkomen, van woordspelingen tot fysieke stunts. Daarbij zetten ze een paar referenties neer naar herkenbare kanaalgrappen en “fysiek” optreden. Het publiek reageert met lachen op de momenten dat ze benoemen dat iets wel of niet als woordgrap voelt. Het geheel functioneert als showreel in plaats van één losse sketch. Rond het moment waar een kroegverhaal opkomt, verschuift de toon naar een mini-stand-up stijl binnen de awardsetting. Rob vertelt een anekdote waarin hij een binnenkomende persoon beschrijft, inclusief details die vooral als overdrijving bedoeld zijn. Er volgt een grap over “twee meter” en het al dan niet aanspreken. Vervolgens komt er een verdeling van wie wat is, en dat Rob de “grapmanier” overbrengt met zelfbenoemingen. Het onderdeel eindigt met het idee dat fans vaak niet hoeven te “kopen” voor humor, omdat het vanzelf in beeld komt. In dezelfde context wordt er nog uitgebreid gepraat over herkomst en situaties op dates, gevolgd door een switch naar praktische komedie met eten en aankoopverhalen. Ze houden het nog steeds luchtig met grapjes over ID-checks, supermarktregeltjes en regels die toch anders uitpakken. De timing blijft belangrijk, omdat ze steeds teruggaan naar commentaar op wat iemand “mag” of “niet mag”. Het publiek voelt alsof er telkens een nieuwe mini-case wordt geopend. Daardoor werkt het als achtergrond die de categorieën heen en weer verbindt. Wanneer ze opschalen naar een nieuwe special guest wordt het formaat duidelijker. Ze kondigen een gast aan die de prijs gaat uitreiken en benoemen dat het “maar één man” kan zijn. Na een korte discussie of ze Ron Jans al voorbij hebben zien komen, komt René Leblanc in beeld als uitreikende stem. Het publiek reageert met enthousiasme, en er volgt een officieel ogende uitreikfase met applaus. De conclusie van dit segment is dat de awardshow door een echte gast extra cachet krijgt. René Leblanc blijft daarna in de rol met korte vragen en veel reacties. Ze bespreken dat hij goed bij de show past en dat het stemmen- en awardgebeuren groot is. Vervolgens wordt de top 5 van deze categorie aangekondigd, waarbij ze meteen aangeven dat het gaat om de beste grappen van het jaar. Er zit veel gelach en herhaling in, waardoor de energie hoog blijft. Het onderdeel fungeert als brug tussen awards en verdere compilatieblokken. Daarna schuift het naar NPC van het jaar en de uitleg waarom die categorie extra leuk is. Ze koppelen het aan “clipjes van mensen die het net niet hebben gehaald” en houden opnieuw honorable mentions tot de top 5. In deze NPC-sectie wordt “NPC-dag” als terugkerend fenomenen-meme aangehaald. Ook wordt er gesproken over dronkenschap en maandagochtend, alsof dat een patroon is. De categorie krijgt daardoor een duidelijke thematische kleur, chaotisch en herkenbaar. De NPC-momenten worden vervolgens ingevlochten met meerdere korte scènes, variërend van voetgolf-achtige momenten tot confrontaties. Ze lachen om hoe NPC-mensen “dingen doen” die totaal niet kloppen met de context. Er wordt ook meta-commentaar geleverd op wat het gedrag betekent, bijvoorbeeld dat het een “red lab” voor gekke mensen is. Tegelijk blijft de show gericht op wat het publiek eerder grappig vond en waar ze op stemden. Het resultaat is dat de NPC-categorie aanvoelt als één grote reeks misplaatste, onverwachte acties. Richting het midden van de video wordt de NPC-categorie expliciet afgerond met een geselecteerde winnaar. De streamers benoemen dat de NPC van het jaar is geworden met een percentage van de stemmen. Daarna volgt ook de uitwerking van wat ermee gebeurt, zoals een fotomomentje en het proberen het beeldje terug te vinden. Vervolgens gaat het programma door naar een volgende categorie die om beledigingen draait. Daarmee verschuift de awardlogica van “grappig verkeerd” naar “grappig beledigend.” Voor de categorie “leukste beledigende opmerking” benadrukken ze dat er ook beledigende content in 2025 zat. Ze koppelen dat aan het idee dat de groep elkaar (impliciet) beledigt, maar dat het tegelijk als entertainment werkt. Ze starten met een gesprek waarin ze een onzekerheid op uiterlijk bespreken en de grap juist daaruit laten ontstaan. Het publiek en de crew reageren met lachmomenten op de onverwachte antwoorden. Uiteindelijk eindigt dit segment met het selecteren van kandidaten en het blijven doorrollen naar de volgende submomenten. Daarna wordt het awarddeel uitgebreider met meerdere beledigende uitspraken en een mini-categorie-ritme. Er volgt een fase waarin ze stemmen en percentages noemen, met discussies over wie “winnaars” zijn. De video blijft daarbij sterk leunen op live applaus, presentator-achtige onderbrekingen en publiekscontact. Ook wanneer de inhoud schokkender of grover wordt, wordt het steeds in comedic framing geplaatst. De conclusie is dat deze categorie hetzelfde awardformat volgt, maar met een ander type humor. Na het beledigingsblok komt een iconisch “goorste moment” gedeelte terug, waarbij ze benoemen dat het extra pittig is. Ze schuiven door naar compilatie-achtige content met extreme schoonheids- en hygiënegrappen. Er wordt expliciet gewaarschuwd voor “gevoelige maag” en dat de volgende beelden smerig kunnen zijn. Daarna volgt een reeks van zeer intensieve en gore-achtige gebeurtenissen in een frame van overdrijving en shockhumor. Het segment eindigt met een benoeming van de winnaar en een bijbehorende applausrespons. Vervolgens rolt het programma verder naar “leukste edit” en de montagestijl als onderwerp van de award. In deze fase beschrijven ze dat het spannend is om edits te laten zien en dat ze editors op de eerste rijen plaatsen. Ze koppelen dat aan korte video-voorbeelden met verschillende montagegrappen. De crew reageert op de kwaliteit, snelheid en het gevoel dat de edits matchen met de humor. Daarmee is de award niet alleen inhoudelijk, maar ook gericht op videobewerking en camerawerk. Daarna volgt een categorie waarin ze “grootste blunder” uitroepen en het idee testen dat alles net mis kan gaan. Er is een ronde waarin ze een minuut lang geen ja, nee of uh moeten zeggen, en dat zorgt voor extra nerveusiteit. De blunder wordt vervolgens concreet gemaakt met een verhaal over een val van een trap en onhandige momenten tijdens het doorrollen van het spel. Daarna zetten ze nog een tweede blunder door, met een verhaal over verkeerde lenzendoosjes en eten dat niet klopt met verwachtingen. De conclusie blijft: dit is precies de soort misser die veel kijkers amusement geeft. Richting “meeste asociale moment” schakelen ze naar humor die duidelijk grenzen opzoekt. Ze geven expliciete beschrijvingen van wat asociaal is, en ze koppelen dat aan specifieke gebeurtenissen en stempercentages. De crew vertelt het als een competitie waarbij de winnaar met een stevig percentage wordt uitgeroepen. In de publieksenergie zie je dat dit type content ook leeft, ondanks de morele grens. Het segment eindigt met de bevestiging wie de award wint en hoe ze daarmee omgaan in de show. Daarna komt “meest iconische moment” voorbij en de crew benadrukt dat dit een categorie is waar je de meeste content verwacht. Ze beschrijven een beeld waarbij er echt iets onverwachts gebeurt en dat het moment iconisch wordt door doorzettingsvermogen. Er wordt gerefereerd aan het idee dat een video niet compleet voelt zonder een bepaald “gevangen” resultaat. Vervolgens komt een reeks over eten en natuurachtige elementen, zoals vissen en andere dieren, in een montage die op spanning is gebouwd. De conclusie is dat dit segment als hoogtepunt van verhaallijn en chaos werkt. In het laatste deel schuiven ze naar “beste video” en ze leggen uit hoe dat via kijkersstemmen tot stand komt. Ze zeggen dat het gaat om tien video’s die volgens kijkers de top vormen, met nominaties die meteen zichtbaar worden. Daarna volgt het awardgedeelte met extra framing voor het publiek, en ze geven ook een shout naar de videoformule. Vervolgens wordt er toegewerkt naar het einde van de avond: de winnaars, de laatste ceremonie en een terugkeer naar dankwoorden. De video eindigt als een feestelijke afsluiter richting 2026. In de volledige structuur zie je dat Bankzitters dit jaar afsluit met een georganiseerde awardshow, maar met maximale improvisatie en chaos als comedic motor. De categorieën wisselen tussen grappen, NPC’s, beledigingen, edits, blunders, asociaal gedrag, iconische momenten en uiteindelijk de beste video. Telkens wordt het stem- en awardformat gekoppeld aan live publieksreacties, mystery guests en interne crewmoppen. De onderliggende conclusie is dat 2025 voor hen in alle opzichten draait om comebacks, community-energie en herhaalbare memes. Daarmee voelt de video als een jaaroverzicht dat tegelijk entertainment, compilatie en show is.

- **Algemene toon:** Overwegend enthousiast en positief. Veel kijkers noemen het “mijn favoriete soort video”, “video van het jaar”, en “perfect om brak te kijken”. De reacties ademen vooral **gezelligheid, herkenning en hype rond het eindejaarsmoment**. - **Humor & insteek:** De humor wordt als vanzelfsprekend “idiotisch/goor” maar juist daarom leuk ontvangen. Termen als “BLESSING”, “asociaalste moment”, “NPC” en veel lach-woorden/emoji’s komen telkens terug. Ook de **lengte (±2,5 uur)** wordt vaak als positief ervaren (“2 uur en 41 minuten puur genieten”, “dit is gewoon een film qua lengte”). - **Punt van lof:** Vooral lof voor de **samenstelling/curatie** (“alle leuke momenten bij elkaar”), en geregeld expliciet voor de **editor** (shoutout naar de editor die er tijd in steekt) en de montage/editkeuzes. - **Community framing:** Veel reacties zijn “mannen/jullie”, met wensen voor nieuwjaar en “we hebben er het hele jaar op gewacht”. Ook wordt het publiek/de kijkersfeer duidelijk als onderdeel van de beleving gezien (samen kijken, inbraken/afsluiten van het jaar). - **Kleine kritiek/nuance:** - Enkele kijkers vinden sommige categorieën minder sterk (“beste grap categorie is wel erg matig dit jaar”) of dat de **beste momenten relatief minder worden** (“langer maar beste momenten steeds minder”). - Een paar reacties suggereren dat een eerdere setting/onderdelen “leuker” waren of dat het dit jaar wat “te professioneel” is. - **Confusie/discussie:** Er zijn verspreide opmerkingen over specifieke details (wie iets deed/wanneer segmenten in beeld komen, vragen bij edits of context), maar dat lijkt vooral **speculatie binnen de fanbase** i.p.v. echte afkeuring. Kortom: de comments zijn merendeels **lachend, waarderend en verwachtingsvol** (eindejaarsritueel + montage/curatie als pluspunt), met slechts lichte kritiek op de sterkte van bepaalde grappen/momenten t.o.v. eerdere jaren.

Topics · entertainment · humor · bankzitters · edit · uitdagingen · voetbalvideo · awards · vlog